เบื่ออ่ะ ไม่สบาย โอ๊ย เซ็ง ปวดแขน ปวดหลัง ปวดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ไม่รู้มันจะปวดไปถึงบ้านโคกที่ไหน(ระวังครับทุกคน โอ๊คบ้าไปแล้ว)

อ่านะ ก็มันน่าบ้าจริงๆมั๊ยล่ะ เฮ้อ เครียดอ่ะ เรียนจีน กลัวสอบเข้ามหาลัยไม่ได้ เซ็งโว้ย

ถ้าสอบเข้าไม่ได้อนาคตดับวูบ โอ้ไม่นะ จอร์จ เราต้องทำได้สิใช่ม้า

เฮ้อ หยุด 3 วันไปเที่ยวมา โคตรหนุกเลย แต่เสียดายไปรรนายร้อยแล้วไม่เจอนายร้อยซักตัว

หายหัวกันไปหมดเลย เฮ้อ ก็เค้ากลับบ้านไปนอนตักแม่ไง ไอ้บ้าเอ๊ย

เออ เนอะ นั้นดิ โง่จริงๆเลยเรา

ไม่ได้ไปรร ถ้าไปแล้วต้องไป ask my firend ว่ามีการบ้านไรรึเปล่า

แล้วไอ้เพื่อนตัวดีก็ไม่มีหรอกที่จะโทรมาบอกว่าโอ๊คมีการบ้านนะเฟ้ย

เอาเหอะๆ ยังไงซะ เราก็ยังคิดถึงโอมเหมือนเดิมล่ะน่า

วันนี้แค่นี้ก่อน ฝากทุกคนไปเยี่ยมไอดีเราด้วยนะ

http://my.dek-d.com/Little_HiPpO/

บะบาย

บ่น เปิดงาน

แบบว่าอยากบอกว่าเซงในการสั่งงานของอาจารย์อย่างมากมาย สั่งงานอย่างกะปล่อยตด สัดเอย กลัวกูว่างมากว่างั้น (- -) คงรู้น่ะว่าวันนี้เป็นใครอัพ ไม่ได้ออกแนวปรัชญา แต่กูบ่นอย่างเดียว

นอกนั้นยังมิพอ วันนี้เอมเป็นเหี้ยไรไม่รู้ เข้าไม่ได้อีก กูเซงซ่าส์เลย ไหนจะมีเรื่องทะเลาะอีก กูจะบ้าตายยยยยยยยยยย !!!!!!!!!

เอาเหอะ กูต้องทำใจเย็น กูต้องทำให้ได้ สูดหายใจเข้าลึกๆๆๆ โอ้เย )- . -(

บ่นมามากพอแล้ว ............ วันนี้ขออัพเรื่องที่อยากอัพหน่อยเหอะ

คิดถึงโอ้คมากมาย จากวันนั้นที่เราโทรไปหาก็เลยทำให้ยอดเงินของเราหมด(12callก็งี้แหละ ห่วยบอกไม่ถูก แถมค่าโทรซื้อหลุยได้เลย) เราก็เลยไม่ได้โทรหาโอ้คนานมากมาย อยากบอกว่า คุยกับโอ้คแล้วสบายใจดี อิอิ

วันนี้มีเด็กญี่ปุ่นมาด้วยแหละ ที่ห้องเราอ่า เพราะเราเรียนศิลญี่ปุ่นไง แบบว่าๆๆ -///-

ไม่น่ารักเลย ดำขลับอย่างกะมาจากประเทศไหน แถมยังทำผมเชยกว่าทรงติ่งหูของเด็กไทยอีก กระโปรงก็คุมโปงนอนได้เลย ไอ้เราก็จินตนาการซะสูงเลยว่า ต้อง เวรี่ เพอเฟ็คห๊า !! แต่เดี๊ยนผิดหวังมาก ขอยอมตั้งแต่หน้าประตู เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา เอาเหอะถึงภายนอกจะดูน่ากลัวไปหน่อย แต่ภายในก็น่ารักน่ะ เข้าบะบะแบบว่าเฟรนรี่มากมาย นิสัยดีอ่า ง่ายๆเลย ก็เลยทำให้ยิ่งคลั่งประเทศญี่ปุ่นขึ้นเรื่อยๆ (จากที่คลั่งอยู่แล้ว)

วันนี้เพื่อนออนน้อยมากกกกกกกกกกก ไม่รู้เพราะเหตุได พอในเอมไม่มีคนก็รู้สึกเหมือนอยู่ทางเปลี่ยวเงียบเหงาเพียงลำพัง 55555+ กูเพ้อป่าววะ ... กูก็อุตส่าห์ออนได้น๊า พวกเมิงเสือกไม่ออนกัน ทำกูเสียใจและผิดหวัง (ขำๆ)

ไม่มีไรละหว่ะ

Ps*

ll Vamos Arg ll

ฮันนี่ กูว่าเมิงบ้าเอเอฟหว่ะ แต่กูก็คิดถึงเมิงน่ะ ถึงจะดูห่างๆกันไปบ้างก็เหอะ

ยีนส์ เราจะหอยให้ถึงที่สุด เราจะไม่แยกจากกันดั่งแฝดอินจัน 5555+

จีน สวัสดีค่ะพ่อจีน (ขำๆอย่าคิดมาก หน้าเหมือนพ่อแม่น่าดีใจออก)

ลูกน้ำ เห็นหน้าเมิงจนกูเบื่อและ(อ๊ะ ล้อเล่นน่ะ อย่างอนหล่ะ เด๋วซื้อผักกาดให้เเทะเล่น)

พลอย พอๆกะฮันนี่เลยอ่า เอเอฟฟึ

นก นังเป็ด (55555555 ขอกูขำดังๆ เมิงเนี่ยสัตว์ปีกของแท้)

มด ไม่มีไรมากอ่า แค่อยากตอกย้ำ สุวรรนภูมิ

แจน ..... บูม (อ๊ะ นั่นแหน่)

นัตตี้ เออ เมิง หอม น่ารัก เซ็กซี่ เหมือน ทาท้า(ซอสแฮมเบอร์เกอร์อ่า)

โอม คนนี้ดีสุด อย่าพูดถึงเลย (-U-) ขอแอบเซกซี่

รัก 3/12 หว่ะแซดดดดดด คิดถึงปรานหว่ะเชดดดดด

" คิดถึงวันเก่าๆ ที่กอดคอกันร้องเพลง บทเพลงบรรเลง ร้องเป็นเพลง สิ่งสำคัญ"

พวกเมิงว่ากูแรงป่าววะ !!!!!!!!!!!!!!1

This month's very sad. I'm must to be separated with anybody i love.

My friend go to Peenang 2year, i don't know went we'r meet again.

My brother come back to nyc and never come back again even my grandmom die.

ภาษาอังกริดกูไม่เก็งน่ะ ภาษาไทยยังไม่แตกฉานเลย แต่อยากเขียนภาษาอังกิดดู

เดือนนี้มันก็เศร้าจิงนั่นแหละ นอกจากชีวิตเราจะมีปัญหามากมายเข้ามาแล้ว ยังต้องพบกับการจากลาไม่รู้จบ ทำไมพบกันก็ต้องจากกันด้วยหล่ะ

ไม่อยากจะนึกถึงวันนั้นเลย วันที่ต้องไปยืนอยู่หน้าทางส่งคนออกนอกเมืองที่ดอนเมือง มันจะเศร้าแค่ไหนน่ะ ที่คนที่เรารักจะเดินเข้าประตูนั้นไปโดยจะไม่หันกลับมาอีก ทำได้ก็แค่มองแผ่นหลังและก็บีบน้ำตาเท่านั้น

ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้อยู่ต่อ อยากจะรั้งเอาไว้ แต่ไม่ว่ายังไงก็ต้องยอมรับความจริง เค้าต้องจากเราไป แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้เจอกันอีก แต่ถ้าจะต้องห่างกันไปนานถึงขั้น10ปี ก็คงทนไม่ไหวเหมือนกัน มันก็เหมือนการจากลาที่ยาวนาน ใครจะรู้ว่าระหว่างที่ใครคนไดคนหนึ่งกำลังใช้ชีวิตอยู่นั้นอยู่ดีๆเกิดตายไป และก็จะไม่ได้เจอหน้ากันอีกตลอดไป

ไม่อยากจะคิดถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น แต่ก็อดคิดไม่ได้ เรื่องนี้คงเป็นเรื่องที่เศร้าที่สุดในชีวิต เท่าที่เคยเจอมา อยู่ดีๆเสียงหัวเราะก็ค่อยๆเบาลง อยู่ดีๆรอยยิ้มก็ค่อยๆเลือนลาง อยู่ดีๆอะไรทุกสิ่งทุกอย่างที่แสนจะสำคัญของชีวิตก็จางหายไป เหลือไว้แค่ความทรงจำ ซึ่งซักวันเราอาจจะลืมมันไป

นอกจากเรื่องเศร้าของเวลาที่ให้เราได้เจอกันและนานไปก็ทำให้เราจากกัน ก็ยังมีเรื่องของ ปัญหา ที่อยู่ดีๆก็ถาโถมเข้ามา

ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร แต่ที่รู้ๆก็คือ ไม่ว่าจะสร้างบาดแผลให้ตัวเองซักกี่แผล เราก็ไม่ดีขึ้นมาเลย แต่ก็ไม่เคยนึกเสียดายกับร่องรอยของแผลนั้นที่จะไม่มีวันจางหายไป กลายเป็นสิ่งที่เปรียบเสมือนตำหนิบนร่างกาย

ถึงวันนี้จะระบายความรู้สึกออกมาได้ไม่ถึงครึ่ง แต่ก็ยังรู้สึกดีที่ได้ระบาย ปกติทำบล็อก จะไม่ค่อยเขียนเรื่องส่วนตัวขนาดนี้เท่าไหร่ แต่วันนี้อยากลองระบายดู คิดว่ามันคงไม่ดูเพ้อไปน่ะ

ถ้าใครคิดว่าเราเพ้อ ไม่ต้องเม้นก็ได้น่ะ

MonTh oF The Tear